1. Krzyk

Gdy byłam już na tyle daleko od uliczki, że mogłam zwolnić kroku, Starbuck's znajdował się tuż przed moimi oczami. Weszłam do środka i od razu zobaczyłam wysoką dziewczynę, o sięgających do ramion kruczoczarnych włosach. Jej zielone oczy wyglądały jakby były nieobecne. Ubrana była w koszulkę pracownika kawiarni i ciemne dżinsy. Nie zauważyła mnie, była zbyt zajęta sączeniem kawy z firmowego kubka.

- Jenny! - krzyknęłam, a dziewczyna spojrzała w moją stronę. Pomachała i uśmiechnęła się, a gdy tylko podeszłam bliżej rzekła:

- Serene, już myślałam, że nie przyjdziesz. Zaraz kończy mi się przerwa. Miałaś mi dzisiaj pomóc!

- Wiem, przepraszam. Spóźniłam się na metro, a potem zobaczyłam na murze znak, skręciłam w uliczkę gdzie był ten mur, a tam był taki facet. To było straszne, on patrzył się na mnie i...

- Serene, muszę wracać do pracy

- Ale...chciałam ci opowiedzieć...

- Cześć dziewczyny – usłyszałam głos Lukasa, stał tuż za mną.

- Luke! - ucieszyłam się i przytuliłam do chłopaka.

- Dobra, ja wracam do pracy. - oznajmiła Jennifer. - Zamawiacie coś?

- Karmelową latte – odrzekłam szybko i usiadłam przy stoliku.

- Eee...Americanę proszę. - powiedział Luke po czym usiadł koło mnie i powiedział – No, to co tam młoda?

Młoda. Co za dziwny zwrot do osoby zaledwie rok młodszej od siebie. Prychnęłam i powiedziałam:

- Nic ciekawego. Wchodzę w uliczki ze znakami oznaczającymi szatana i przyglądam się wrogo wyglądającym mężczyznom.

- Normalka. - Lukas zaśmiał się po czym dodał – Ale tak na poważnie, Serene, coś się stało? Wyglądasz na zdenerwowaną.

- Przed chwilą ci powiedziałam. To przez tę uliczkę. Ten facet był straszny.

Wzdrygnęłam się, więc Luke otoczył mnie ramieniem. Wtuliłam twarz w jego koszulę i miałam ochotę się rozpłakać. „Nie.”- pomyślałam - „Nie będziesz ryczeć”. Odsunęłam się od chłopaka i popatrzyłam na niego. Uśmiechał się do mnie a jego brązowe oczy migotały w słońcu. Dopiero teraz zauważyłam, że przestało padać. Zmierzwił ręką mokre wciąż, jasne włosy i powiedział:

- Chcesz mi pokazać tę uliczkę?

- Nie wiem. Boję się tam wrócić.

- Serene, nie musisz się bać. Wszystko będzie dobrze.

W tym momencie Jen przyniosła kawę. Myślałam, że wróci do obsługiwania klientów, ale ona usiadła koło nas. Spojrzałam na nią pytająco.

- Szefowa wyszła, kolega obsłuży pozostałych klientów. - oznajmiła żując muffina.

Skinęłam głową. Siedzieliśmy przez chwilę w milczeniu. Lukas wyglądał na zamyślonego. Po chwili rzekł:

- Serene, proszę. Pokaż mi ten znak.

Nie odpowiedziałam od razu. Siedziałam, bezmyślnie wgapiając się w szklankę z moją kawą.

- Ekhem...żyjesz? - zapytała Jennifer, wiążąc włosy w mały kucyk na czubku głowy i odsłaniając pięciomilimetrowe tunele w uszach.

- Co? Eee...tak. - powiedziałam, po czym zwróciłam się do Lukasa. - Dobrze, zaprowadzę cię tam.

- Super. - ucieszył się Lukas, po czym dodał - Czekajcie pójdę po muffina.

Kiedy tylko podszedł do lady, Jennifer odezwała się przyciszonym głosem:

- Ej, to ty i Luke coś ten teges?

- Co? - zdziwiłam się. - Nie! To...To mój przyjaciel.

- No wiem, ale tak jakoś na siebie patrzycie i w ogóle...

- Jenny! Nic się między nami nie dzieje, okej?

- Między kim? - spytał Luke, trzymający w ręku czekoladowego muffina.

- Między nikim, wracam do pracy. - rzekła Jen i mrugnęła do mnie porozumiewawczo.

Wywróciłam oczami. Popatrzyłam na stojącego koło mnie przyjaciela i powiedziałam:

- To co idziemy?

- Idziemy.

Nie udało nam się jednak dojść daleko, bo ledwo podnieśliśmy się z krzeseł, za oknem zobaczyłam mężczyznę z uliczki i powietrze rozdarł przeraźliwy wrzask.